La forza della luce

Ζω με τη δύναμη του φωτός

εκτροχιάζομαι στις ράγες του μεσημεριού

μαζεύοντας ήλιους από καλοκαιρινά πρόσωπα

Αναπνέω από τους ασκούς της μοίρας

πότε στροβιλίζοντας το φτερωτό κορμί μου

πότε βαθιανασαίνοντας στο θρόισμα των φύλλων

Αγγίζω τη ζωή με το ραβδάκι του έρωτα

μεταλλάσσοντας την ερημιά σε παραμύθι

υποτάσσοντας τον θάνατο στο αθάνατο

Διαλέγω ανέμους και φτιάχνω καράβια

ενώνω καλοκαίρια από έναν αιώνα

και φτιάχνω μιαν ακρογιαλιά που αγγίζει τον ήλιο

Ζωγραφική: Γιάννης Μητράκας

Η Ξανθίππη Ζαχοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε παιδαγωγικά και έχει εργαστεί σε σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Αθήνας όπου έζησε αρκετά χρόνια και της Θεσσαλονίκης. Έχει κάνει επίσης σπουδές μουσικής(μονωδία) ενώ φοιτά στο τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ.

Πρόσφατα εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή «Μάρερμα» από τις εκδόσεις Πηγή(2016). Επίσης συμμετείχε στον συλλογικό τόμο «Δέκα φτερά» από τις εκδόσεις Εν τύποις(2016). Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.

«Να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό...»

«Οτι μπόρεσα να αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου τη διαφάνεια, το χρωστώ σε ένα είδος ειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η Ποίηση:
 Να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.

Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη "στιγμή" όταν καταφέρει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια» («Ο μικρός ναυτίλος»)

Γιάννης Βαρβέρης-Ένα ποίημα για παιδάκια

Το λουλουδάκι

περίμενε τη μέλισσα

κι η μέλισσα δεν ήρθε.

Έστειλε μόνο

με τον αγέρα μήνυμα

να μην ελπίζει

δε θέλει άλλα φιλιά

και πως όλα τέλειωσαν.

Ο αγέρας τότε

κοντοστάθηκε για λίγο

έβγαλε το καπέλο του

κατέβασε τα μάτια

κι ύστερα δίχως λέξη

σηκώθηκε γι' αλλού.

Έτσι είναι

είπε το λουλουδάκι γέρνοντας

το μέλι και το κρύο φιλί

είναι πάντα του ανέμου

είναι του ταχυδρόμου.

Από τη συλλογή Αναπήρων πολέμου (1982)

 Γιάννης Βαρβέρης(1955-2011)
translatum.gr

 Νίκη Παυλίδου

λένε πως θα βρέξει και λένε οι ομπρέλες πρέπει νάναι μαύρες 

για να ξαπλώνουν χρωματιστά παράπονα και άσπρες τελείες 

και λένε κορμοί δέντρων νάναι τα χερούλια τους για ν’ αντέχουν τις

 

κόκκινες μπόρες των ματιών 

και οι ακτίνες της ομπρέλας νάναι χιαστί λένε 

σαν τα δρομολόγια του μυαλού 

ν’ ανταμώνουν και να διακλαδώνονται

 

 

 

σκυφτή η μέρα σήμερα
σκυφτή και άηχη κρύφτηκε στο καβαλέτο της μνήμης
γεμάτη μπλε και μέδουσες
επίμονη στο ψέμα της αναπηρίας της
κι ένας ήλιος εκεί ψηλά να μην τολμάει να ψηλαφίσει τις πληγές της
και ν' αποχωρεί με το κλειδί της παρουσίας του στο χέρι.

 Νίκη  Παυλίδου

Μιχάλης Κατσαρός- Ἡ διαθήκη μου

Ἀντισταθεῖτε σ’ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι καὶ λέει: «καλὰ εἶμαι ἐδῶ». Ἀντισταθεῖτε σ’ αὐτὸν ποὺ γύρισε πάλι στὸ σπίτι καὶ λέει: «Δόξα σοὶ ὁ Θεός». Ἀντισταθεῖτε στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πολυκατοικιῶν στὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου στὴν ἑταιρεία «εἰσαγωγαί-ἐξαγωγαί» στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση στὸ φόρο σὲ μένα ἀκόμα πού σας ἱστορῶ. Ἀντισταθεῖτε σ’ αὐτὸν ποὺ χαιρετάει ἀπ’ τὴν ἐξέδρα ὦρες ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις στὸν πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε στὶς μουσικὲς τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες σ’ ὅλα τ’ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι σ’ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει ἔντυπα ἁγίων λίβανον καὶ σμύρναν σὲ μένα ἀκόμα πού σας ἱστορῶ. Ἀντισταθεῖτε πάλι σ’ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται μεγάλοι σ’ ὅλους ποὺ γράφουν λόγους γιὰ τὴν ἐποχὴ δίπλα στὴ χειμωνιάτικη θερμάστρα στὶς κολακεῖες τὶς εὐχὲς τὶς τόσες ὑποκλίσεις ἀπὸ γραφιάδες καὶ δειλοὺς γιὰ τὸ σοφὸ ἀρχηγό τους. Ἀντισταθεῖτε στὶς ὑπηρεσίες τῶν ἀλλοδαπῶν καὶ διαβατηρίων στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ διπλωματία στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν σ’ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια στὰ θούρια στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους στοὺς θεατὲς στὸν ἄνεμο σ’ ὅλους τους ἀδιάφορους καὶ τοὺς σοφοὺς στοὺς ἄλλους ποὺ κάνουνε τὸ φίλο σας ὡς καὶ σὲ μένα, σὲ μένα ἀκόμα πού σᾶς ἱστορῶ ἀντισταθεῖτε. Τότε μπορεῖ βέβαιοι νὰ περάσουμε πρὸς τὴν Ἐλευθερία. (ἔφ. «Δημοκρατικὸς Τύπος» 8.10.1950) ΕΚΕΒΙ    Για να ακούσετε μελοποιημένο το ποίημα(τραγούδι:Χρήστος Θηβαίος, Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλιας) http://www.youtube.com/watch?v=bMyrZc4xhU8&feature=related

Μια φίλη, ένα ποίημα

 Νίκη Παυλίδου

Το σπίτι

Η οικοδομή που κατοικώ είναι του τριάντα,

μετά από αψιμαχίες, διαπραγματεύσεις και έξοδα παραδόθηκε στην ανακαίνιση,
κουκουλώθηκε με κόκκινο
στην αγκαλιά της σκαλωσιάς,
εργάτες ξαφνικά μπροστά σου,
παραθυρόφυλλα κλειστά.
Χάθηκε η μέρα,
αδιαμαρτύρητα βούλιαξε το φως της στο σκοτάδι μας

συγχωνεύτηκε με τη νύχτα της ζωής μας,

κι εμείς την αποδεχτήκαμε,
σαν ξεφτισμένο όνειρο της παιδικής μας ηλικίας,
πληρωμένο ακριβά.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Τελικά,πιστεύετε ότι η ποίηση μπορεί να μας κάνει καλύτερους; Να γίνει,π.χ.,η φιλοσοφία της καθημερινής μας ζωής;
«Οχι βέβαια καλύτερους. Ισως λίγο πιο επινοητικούς, πιο καχύποπτους, πιο τσιμπούρια επάνω στις σχέσεις μας και πιο τσιγκούνηδες στις εκδηλώσεις μας από ανασφάλεια, και πάλι από ανασφάλεια πιο εφευρετικούς στις ποικιλίες του μίσους, και πιο απελπισμένα πιστούς στο ύστατο θείο ξεγέλασμα: την αγάπη. Αν η ποίηση είχε τη δύναμη να μας κάνει καλύτερους, θα το είχε πετύχει εδώ και αιώνες. Η επιρροή της όμως περιορίστηκε στο να εμπλουτίζει τους έμμετρους μονολόγους. Και αν μας προκαλεί κάθε τόσο μια έκσταση, αυτή είναι τόσο στιγμιαία όσο εκστατικούς μάς αφήνει για λίγο ένα μόνον άστρο που επιζεί σε ολόκληρο σκοτεινό ουρανό». 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ Ν.ΜΠΑΣΚΟΖΟ | Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη:ΤΟ ΒΗΜΑ

O ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916-2011)έζησε και πέθανε στην πόλη που αγάπησε, τη  Θεσσαλονίκη. Ποτέ δεν είναι αργά να τον ανακαλύψουμε.

Με μουσική και ποίηση η ζωή μπορεί να γίνει καλύτερη

Η Natalie Merchant, τραγουδίστρια από τη  δεκαετία των 80'ς των περίφημων 10.000Μaniacs, και έπειτα σε σόλο μονοπάτια μέχρι τις μέρες μας(το τελευταίο πόνημά της, θαυμάσιο), αποτελεί παράδειγμα εξαιρετικής ερμηνεύτριας.Με μια φωνή που ξεχωρίζει από μίλια μακριά, αισθαντική,λυρική,  καθηλωτική! Έτσι τη βιώνω κάθε φορά που την ακούω.Και...κολλάω και σιγοψιθυρίζω, παντού, στη δουλειά, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο και με παίρνει πολύ καιρό να ξεκολλήσω. Εδώ στο γνωστό show του ΤΕD ,προλογίζει και τραγουδά ποίηση από άγνωστους ποιητές και ποιήτριες, τους οποίους όπως χαρακτηριστικά αναφέρει:"προσπαθεί να επαναφέρει στη ζωή, στο φως".  Μεγάλο σε διάρκεια το video,μεγάλη η απόλαυση! Όσοι/ες  έτυχε να μην τη γνωρίζετε, σπεύσατε...

"Εγώ θα σε μαυρίσω, στο λέω..."

Δύο ποιηματάκια από τον Γ.Σουρή.Υπήρξε σπουδαίος σατιρικός ποιητής της νεώτερης Ελλάδας. Και ποιους δεν σατίρισε με την καυστική πένα του! Ψάχνοντας , έπεσα πάνω σε δυο  ποιήματά του, ότι πρέπει για τις εκλογές που έρχονται. 

Μ’αυτά δεν θα προκόψει …

Με χαιρετάς στον δρόμο,
Και με χτυπάς στον ώμο,
Μα εγώ θα σε μαυρίσω,
Στο λέω μπρός και πίσω!

Και αν άμαξα μου δώσεις
Με ολόχρυσο λακέ,
Κι αν όλον με χρυσώσεις,
Θα φάς τον … τενεκέ.

Μαύρο λοιπόν κι ο μασκαράς,
Ο … τάδε και ο ….δείνας! 

Παρά την πλάνη και τη ζάλη…

Τα πάντα πλάνη και ψευτιά και..
…λόγια, λόγια, λόγια!
Μα οι τρελλοί κι οι φρόνιμοι
τα δένουν …κομπολόγια! …
Νομίζω πως ευρίσκομαι
εις κόσμον … εξ’αγγέλων,
Και θ λ ί β ο μ α ι  για το παρόν,
μα  ε λ π ί ζ ω  για το μ έ λ λ ο ν!…

Τα όμορφα ποιηματάκια αλίευσα από το blog:lycoofos nostalgias