Να είσαι υπομονετικός μαζί μου!

τ

     Το βρήκα παραπεταμένο σε μια γωνιά μιας μεταλλικής ντουλάπας του σχολείου μου πριν πολλά χρόνια. Ήταν άλλο ένα από αυτά τα βιβλία που σε ανύποπτο χρόνο καταφθάνουν στα σχολεία και συνήθως "χάνονται" σε κάποιο ράφι κάποιας ντουλάπας χωρίς να τύχουν αξιόλογης ή και καμιάς προσοχής.Αυτήν την εντύπωση τουλάχιστον μου έδωσε τούτο το βιβλίο έτσι όπως το βρήκα κατά τύχη. 

   Έκτοτε αποτελεί αχώριστη συντροφιά για μένα, αφού συχνά πυκνά μου αρέσει να το ξεφυλλίζω.Ένας πραγματικά ανεκτίμητος θησαυρός. Ενδιαφέρουσες διδακτικές προτάσεις, συμβουλές για όλα όσα μας απασχολούν εντός κι εκτός τάξης, σε απλή και πρακτική μορφή, χωρίς να κουράζεσαι κατά την ανάγνωσή του.Ένας πολύτιμος σύμβουλος δίπλα μου. Ειδικά τώρα που ξεκινά η νέα χρονιά, δυο φορές!

     Ψάξτε το στο σχολείο σας, αφού κάποτε διανεμήθηκε σε 15.000 αντίτυπα σε όλη τη χώρα. Όλο και κάπου βρίσκεται και σας περιμένει να το ανακαλύψετε (αν δεν το έχετε κάνει ήδη).

    Διάλεξα ένα απόσπασμα που ελπίζω να βρείτε ενδιαφέρον και εξαιρετικά επίκαιρο.

  Είμαι μόνο ένα παιδί, μην περιμένεις λοιπόν να έχω γνώσεις ενός ενήλικα.

Είμαι έργο σε εξέλιξη, μαθαίνω και αναπτύσσομαι συνεχώς.

Ο τρόπος που σκέφτομαι είναι συγκεκριμένος και όχι αφηρημένος, με αποτέλεσμα να χρειάζομαι ειδικές μεθόδους για να μάθω έννοιες.

§  Χρησιμοποίησε τα λάθη μου ως διαγνωστικά    εργαλεία που θα σε βοηθήσουν να καταλάβεις πώς μαθαίνω και πού χρειάζομαι βοήθεια.

Τα παιδιά μαθαίνουν με διαφορετικούς τρόπους. Μπορείς λοιπόν, να γίνεις δάσκαλος/α που ανακαλύπτει το δικό μου μοναδικό τρόπο μάθησης και μου δίνει το κλειδί για την επιτυχημένη απόδοση.

§  Οι αρνητικές ταμπέλες και προβλέψεις σου με   κάνουν να πιστεύω ότι δεν θα πετύχω ποτέ.

Αν με αποκαλέσεις  ανόητο ή τεμπέλη, θα με αποθαρρύνεις και θα με κάνεις να χάσω την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και να τα παρατήσω. Είσαι ένα εξαιρετικά σημαντικό πρότυπο για μένα και πιστεύω ό, τι κι αν μου πεις.

§  Οι θετικές σου προβλέψεις με ενθαρρύνουν.

Αν παρατηρήσεις ότι προσπαθώ και βελτιώνομαι, αυτό με κάνει να προσπαθώ ακόμα περισσότερο και με βοηθά να πιστέψω στις δικές μου ικανότητες.

§  Αν προσέξεις τι κάνω καλά, ακόμα κι αν        πρόκειται για μια ελάχιστη βελτίωση, θα γίνω ακόμα καλύτερος,

είτε πρόκειται για το ακαδημαϊκό μου έργο, τη συμπεριφορά μου, ή την κοινωνική μου στάση. Να είσαι συγκεκριμένος και να μου λες τι σου αρέσει και τι θέλεις.

§ Συγκεντρώσου στη σωστή μάθηση, όχι στις    σωστές απαντήσεις.

Σχολίασε την προσπάθειά μου και τα τμήματα των απαντήσεων μου που κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Δώσε μου τα εργαλεία για να ανακαλύψω τη γνώση. Βοήθησέ με να βρω τρόπους για να βελτιωθώ. Κάνε ερωτήσεις που μου επιτρέπουν να βρω τις δικές μου λύσεις στα προβλήματα.

§  Κάνε την τάξη μου έναν χώρο όπου μπορώ να νιώσω ασφαλής και σημαντικός.

Ίσως τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο να μην θυμάμαι το κάθε γεγονός που διδάχτηκα, αλλά θα θυμάμαι το πρόσωπό σου, τον τόνο της φωνής μου. πώς διέκρινες τον καλύτερο εαυτό μου και πώς έκανες τη μάθηση διασκεδαστική.

§  Κάνε την τάξη μου ένα χαρούμενο χώρο για      μάθηση.

Χρησιμοποίησε τη δημιουργικότητά μου κα τη φυσική μου περιέργεια για να με παρακινήσεις προς μεγαλύτερη σοφία. Κάνε τη σχολική ύλη να αποκτήσει νόημα και για μένα. Βοήθησέ με να δω πώς το σχολείο συνδέεται με τη ζωή και πώς αυτά που μαθαίνω εδώ θα με βοηθήσουν στο μέλλον.

Από το βιβλίο της Bonnie Miller,"Xτίζοντας καλύτερη σχέση με τα παιδιά στην τάξη", κέντρο UNESCO,2002,Για τις γυναίκες και την ειρήνη στις βαλκανικές χώρες.

Η κυρία Τζοβάννα και ο μαθητής της

Ένα τέτοιο κείμενο μπορεί να σου δώσει  πολύ κουράγιο πέρα από τη συγκίνηση. Άει στα κομμάτια, δάκρυσα...

 

«Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε' δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η κυρία Τζοβάννα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο.
Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας. Η κυρία Τζοβάννα είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει ότι ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά. Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα. Πάντα φαινόταν ότι χρειαζόταν μπάνιο. Και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος.
Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάννα έπρεπε να επιθεωρήσει του κάθε μαθητού το ιστορικό. Άφησε του Μάνου το ιστορικό να το διαβάσει τελευταίο. Όταν όμως διάβασε το ιστορικό που έγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες έμεινε έκπληκτη!
Η δασκάλα της Α' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους. είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».
Η δασκάλα της Β' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».
Η δασκάλα της Γ' δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δε δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού σύντομα θα τον επηρεάσει εάν δε παρθούν ορισμένα μέτρα».
Η δασκάλα της Δ' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη».
Διαβάζοντας όλα αυτά η κυρία Τζοβάννα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν οι μαθητές της της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου. Το δώρο του ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μια καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη. Η κυρία Τζοβάννα δυσκολεύτηκε να το ανοίξει εν μέσω των άλλων δώρων. Μερικά παιδιά άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι ένα τέταρτο γεμάτο άρωμα. Αλλά έπνιξε τα γέλια των μαθητών καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.
Ο Μάνος έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο στο σχόλασμα για να πει «κυρία Τζοβάννα σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου». Όταν έφυγαν τα παιδιά έκλαιγε για περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του το μυαλό του ζωντάνευε. Όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν. Έως το τέλος του χρόνου ο Μάνος είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του, και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο η κυρία Τζοβάννα ευνοούσε τον Μάνο ιδιαίτερα.
Μετά από ένα χρόνο βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Πέρασαν έξι χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο. Της έγραφε ότι τελείωσε το Λύκειο και ήταν τρίτος στην τάξη του, και ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.
Μετά τέσσερα χρόνια πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του, και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις. Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του την ζωή.
Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια και έφτασε ακόμα άλλο ένα γράμμα. Αυτή τη φορά εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμά του αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό. Στο γράμμα εξηγούσε ότι αυτή παρέμεινε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ Dr. Εμμανουήλ Σ. Μανούσος.
Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Υπήρξε ακόμη ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν. Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παραβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού. Βεβαίως η κυρία Τζοβάννα δέχτηκε. Μαντέψτε! Στο γάμο φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα - χρόνια πίσω. Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν οι αδαμάντινες πέτρες. Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου στα τελευταία τους Χριστούγεννα μαζί.
Όταν συναντήθηκαν αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Μανούσος ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάννας «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάννα που πιστεύατε σε μένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως εγώ μπορούσα να διαφέρω».
Η κυρία Τζοβάννα με δάκρυα στα μάτια ψιθύρισε: «Μάνο μου λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα πώς να διαφέρω. Δεν ήξερα πώς να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα».
Σε παρακαλώ να θυμάσαι πως ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας θα έχεις την ευκαιρία να αγγίξεις ή και να αλλάξεις τη σκοπιά, την άποψη ενός ανθρώπου. Και όταν το κάνεις σε παρακαλώ προσπάθησε να την κάνεις θετική»

Κώστα, ευχαριστώ που μου το κοινοποίησες.

 (κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο)

Α΄ βραβείο καλύτερης μαθητικής ταινίας 2012

 Η ταινία έγινε στο πλαίσιο προγράμματος του 6ου Δημοτικού Σχολείου Πρέβεζας 2011-Artfools Video Festival Λάρισα.

Θόδωρος Αγγελόπουλος

"Κάθε ταινία είναι μια σημαντική ανθρώπινη περιπέτεια...
Η σημασία έγκειται στο αν από εξωτερική περιπέτεια μπορεί να μεταμορφωθεί σε εσωτερική"