Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Μια φίλη, ένα ποίημα

 Νίκη Παυλίδου

Το σπίτι

Η οικοδομή που κατοικώ είναι του τριάντα,
μετά από αψιμαχίες, διαπραγματεύσεις και έξοδα παραδόθηκε στην ανακαίνιση,
κουκουλώθηκε με κόκκινο

στην αγκαλιά της σκαλωσιάς,

εργάτες ξαφνικά μπροστά σου,

παραθυρόφυλλα κλειστά.

Χάθηκε η μέρα,

αδιαμαρτύρητα βούλιαξε το φως της στο σκοτάδι μας

συγχωνεύτηκε με τη νύχτα της ζωής μας,
κι εμείς την αποδεχτήκαμε,
σαν ξεφτισμένο όνειρο της παιδικής μας ηλικίας,

πληρωμένο ακριβά.










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου